Birey olmanın ilk adımı: 2 yaş sendromu

Çocuklar 18 aylık olduklarında kendilerini keşfetmeye başlıyorlar. 2 yaş sendromu olarak adlandırılan ve 42. aya kadar sürebilen bu dönemde, ebeveynlerin yaklaşımı büyük önem taşıyor.
ÇOCUK GELİŞİMİ Gaziantep Üniversitesi (GAZÜ) Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı Öğretim Üyesi Prof. Dr. Metin Kılınç, çocukların yürümeye ve konuşmaya başladıkları dönem olan 2 yaş döneminde bireyselliğini ve kendini keşfetmeye, sınırlarını zorlamaya başladığını söylüyor. 2 yaş sendromu olarak adlandırılan bu dönem, 18 ay civarında başlayarak 42. aya kadar devam edebiliyor. 2 yaş sendromunda çocuklar genellikle olumsuz tavırlar sergileyebiliyor ve kendine söylenenleri yapmak istemiyor. İsteklerini kabul ettirmek konusunda ısrarcı olan bu çocuklar etraflarındaki yetişkinleri oldukça zorlayabiliyorlar.
Bebeklik döneminde sürekli annesine bağımlı olan ve bütün gereksinimleri karşılanan çocuk, bu dönemde kendi başına hareket etmeye başlıyor ve sürekli yeni bir şeyleri keşfetmeye çalışıyor. Prof. Dr. Kılınç, “2 yaş sendromu olarak da adlandırılan bu dönemde ebeveynlerin çocuklarına karşı doğru yaklaşım sergilemeleri büyük önem taşıyor. Çocuk, bu dönemde bütün isteklerinin yerine getirilmesini istiyor. Bazı şeyleri ise tek başına yapmaya çalışıyor. Tüm bunlar, çocuğun gelişimi açısından çok büyük önem taşıyor. Ancak çocuk, nerede ne yapacağını ve ne zaman duracağını bilemediğinde ve istediği şeyler yapılmadığı ya da kendini yeterince anlatamadığında öfke nöbetleri geçirebiliyor”diyor.
Ailelerin, erken ergenlik olarak da adlandırılabilecek bu dönemi iyi kavraması ve çocuğa bu doğrultuda yaklaşması gerekiyor.
Ailelerin, yeni yeni yürümeye ve konuşmaya başlayan çocuğun kendi başına yapabileceklerine izin vermesi, ancak yapmaması gereken davranışlarla ilgili dikkatli bir şekilde davranması gerektiğini belirten Prof. Dr. Kılınç, “Aileler çocukların yapabileceği şeyler konusunda sınırları çizdikten sonra kendi koydukları kurallara uymalı. Bu konuda çelişkiye düşmemeli. Çocuk ağladığı ya da öfkelendiği, sınırları zorladığı zaman bu kurallardan taviz verilmemeli. Böylelikle çocuklar, hangi davranışın doğru, hangisinin yanlış olduğunu çok daha doğru bir şekilde kavrıyor. Tabii ki kendi başına yemek yemek, üzerini tek başına giyinmek ve güvenli olduğu sürece kendi başına yürümek isteyen çocuğa izin verilmeli. Dünyayı keşfetmeye çalışan çocuğa yardımcı olunmalı ve soruları uygun bir dille yanıtlanmalı. Aileler bu dönemin normal olduğunu bilmeli ve öfkeli ve ağlayan çocuğa karşı sakin bir şekilde yaklaşmalı. Bu davranış biçiminin çocuğun sağlıklı gelişimi açısından önemli olduğu unutulmamalı” önerisinde bulunuyor.