[Kutadgu Bilig “selamı veren eman verir; selamı alan selamette olur” der ve “garibe bir selam, bir altın yerine geçer” diye ilave eder. Barıştır selamın bir anlamı ve bir anlamı huzur. Selim ile Salim, Selami ile Selamet, Süleyman ile Müslim, Müslüman ile İslâm... Hep aynı kökten hep aynı çiçekten. Ilgıt ılgıt rüzgar, ışık ışık tebessüm. Hiçbir şey iken biz, Elest Bezmi’nde bize can bağışlayana can verme sözüdür selam. Gök kapılarını açan kutlu zamanlar güzeli... Temiz yüreklerin ve gülen yüzlerin artırır aydınlığını. Doldurur beyaz heybemizi ve boşaltır kara defterimizi. Rahmetinden alır kuvvetini diller ve o söz ile silinir bütün suçlar. Selam bir gülümseyiş, selam bir bakış, selam bir merhabadır; selam tam vaktinde bir gönül alma, ta yürekten bir teşekkürdür. Selam bir umman; sevgi saklar derinliklerinde. Selam içten bir tebessüm, kalbî bir yakınlıktır. Selam ve aleyk, birbirini bütünleyen ikizler... Selam geldi ve bütün yaslı çehrelerdeki kederlerin yerini en içten tebessümler aldı. Onun sıcaklığıyla karanlık gönüllerimiz aydınlandı. Göz gözü görmez olduğunda ve ters düştüğünde birbirine bütün yollar ve dahası gönüller kapattığında birbirine çelikten kapılarını, açtırmaz mı bahar çiçeklerini bir selam? Adı sinelerimizden kazınmak ve namı yeni nesillere unutturulmak istendi. Ve şair: Bir devrde geldik ki azîzân unutulmuş Tutmuş yerini hurd u büzürgân unutulmuş. demek zorunda bırakıldı.. Hasretlerimiz düğüm düğüm selamlarda gizlenir ve seher yelleriyle gönderilir yar olan uzak diyarlara. Selamların en güzeli ile başlar ve selam ile sona erer bütün mektuplar. Heyhat!.. Ne selamlar ile rahmet dilediğimiz dualarımız, ne de satırlarında sevgi çiçekleri açan mektuplarımız kaldı. Oysa o, kıyamda bir ayet; kaidede bir tahiyyattı. Küçük büyüğe, yürüyen oturana, süvari piyadeye, az çoğa... Ama ne zaman ki ilâhi huzura selama durmayı unuttuk ve sağ cenahımızdaki meleği işsiz bıraktık, işte o zaman unuttuk selamı. Belki içimizdeki yabanlıklardır veya yabancılıklardır bize selamı unutturan. Sahi, kalbimizin bütün paslı kapılarını ardına kadar açıp da, o vefalı dosta en son ne zaman bir salât u selam yolladık? Oysa O, “sizden biriniz bir meclise girdiğinde evvela selam versin” ve “aranızda selamı yayınız” buyurmuştu. Ve kutlu bir selam ile gelmişti dünyaya. Oysa duymadı mühürlü kalpler teri gül kokanın selamını. Oysa O, bir gün arkadaşlarının arasında, uzaklara bakıp, “kardeşlerime selam olsun!” demişti. Yazık ki biz o kelimeyi onun söylediği yalınlıkta, onun söylediği sıcaklıkta ve tazelikte söyleyemedik. Kurtuluşun, saadetin, barışın, sevginin, merhametin ve adaletin o bir kelimede saklı bulunduğunu dosdoğru anlayamadık ve anlatamadık. Hatta “rüşvet değildir deyu” almadık. Ne olur bugün Yunusleyin bir selam verelim onbir ay unutup bir ay hatırlayabildiklerimize. Düşkünlere, yetimlere dullara, çocuklara, sevgililere, kimsesizlere... Kalmasın selamın gönlünü okşamadığı bir yaralı yürek. Bir gülümseyişimizle ısıtalım ısıtamadıklarımızı. Biz dünyadan gider olduk, kalanlara selam olsun. Bizim için hayır dua, kılanlara selam olsun. Ecel büke belimizi, söyletmeye dilimizi Hasta iken halimizi, soranlara selam olsun...]

Kutadgu Bilig
“selamı veren eman verir; selamı alan selamette olur”
der ve
“garibe bir selam, bir altın yerine geçer” diye ilave eder.




Barıştır selamın bir anlamı ve bir anlamı huzur.
Selim ile Salim, Selami ile Selamet, Süleyman ile Müslim, Müslüman ile İslâm...
Hep aynı kökten hep aynı çiçekten. Ilgıt ılgıt rüzgar, ışık ışık tebessüm.

Hiçbir şey iken biz, Elest Bezmi’nde bize can bağışlayana can verme sözüdür selam.
Gök kapılarını açan kutlu zamanlar güzeli... Temiz yüreklerin ve gülen yüzlerin artırır aydınlığını.
Doldurur beyaz heybemizi ve boşaltır kara defterimizi. Rahmetinden alır kuvvetini diller ve o söz ile silinir bütün suçlar.

Selam bir gülümseyiş, selam bir bakış, selam bir merhabadır;
selam tam vaktinde bir gönül alma, ta yürekten bir teşekkürdür.

Selam bir umman; sevgi saklar derinliklerinde.
Selam içten bir tebessüm, kalbî bir yakınlıktır. Selam ve aleyk, birbirini bütünleyen ikizler...

Selam geldi ve bütün yaslı çehrelerdeki kederlerin yerini en içten tebessümler aldı.
Onun sıcaklığıyla karanlık gönüllerimiz aydınlandı. Göz gözü görmez olduğunda ve ters düştüğünde birbirine bütün yollar ve dahası gönüller kapattığında birbirine çelikten kapılarını,
açtırmaz mı bahar çiçeklerini bir selam?

Adı sinelerimizden kazınmak ve namı yeni nesillere unutturulmak istendi. Ve şair:

Bir devrde geldik ki azîzân unutulmuş
Tutmuş yerini hurd u büzürgân unutulmuş. demek zorunda bırakıldı..

Hasretlerimiz düğüm düğüm selamlarda gizlenir ve seher yelleriyle gönderilir yar olan uzak diyarlara.
Selamların en güzeli ile başlar ve selam ile sona erer bütün mektuplar.
Heyhat!.. Ne selamlar ile rahmet dilediğimiz dualarımız, ne de satırlarında sevgi çiçekleri açan mektuplarımız kaldı.

Oysa o, kıyamda bir ayet; kaidede bir tahiyyattı. Küçük büyüğe, yürüyen oturana, süvari piyadeye, az çoğa...
Ama ne zaman ki ilâhi huzura selama durmayı unuttuk ve sağ cenahımızdaki meleği işsiz bıraktık, işte o zaman unuttuk selamı.
Belki içimizdeki yabanlıklardır veya yabancılıklardır bize selamı unutturan. Sahi, kalbimizin bütün paslı kapılarını ardına kadar açıp da, o vefalı dosta en son ne zaman bir salât u selam yolladık?

Oysa O, “sizden biriniz bir meclise girdiğinde evvela selam versin” ve “aranızda selamı yayınız” buyurmuştu.
Ve kutlu bir selam ile gelmişti dünyaya.

Oysa duymadı mühürlü kalpler teri gül kokanın selamını.

Oysa O, bir gün arkadaşlarının arasında, uzaklara bakıp, “kardeşlerime selam olsun!” demişti.

Yazık ki biz o kelimeyi onun söylediği yalınlıkta, onun söylediği sıcaklıkta ve tazelikte söyleyemedik.
Kurtuluşun, saadetin, barışın, sevginin, merhametin ve adaletin o bir kelimede saklı bulunduğunu dosdoğru anlayamadık ve anlatamadık.
Hatta “rüşvet değildir deyu” almadık.

Ne olur bugün Yunusleyin bir selam verelim onbir ay unutup bir ay hatırlayabildiklerimize.
Düşkünlere, yetimlere dullara, çocuklara, sevgililere, kimsesizlere...
Kalmasın selamın gönlünü okşamadığı bir yaralı yürek. Bir gülümseyişimizle ısıtalım ısıtamadıklarımızı.

Biz dünyadan gider olduk,
kalanlara selam olsun.
Bizim için hayır dua,
kılanlara selam olsun.
Ecel büke belimizi,
söyletmeye dilimizi
Hasta iken halimizi,
soranlara selam olsun...

[Birinci ve de en önemli ders: Okuldaki ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en iyi öğrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve orada çakıldım kaldım. Son soru şöyleydi: "Hergün okulu temizleyen hadem`e kadının ilk adı nedir?.." Bu herhalde bir çeşit şaka olmalıydı.Kadını yerleri silerken hemen hergün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir kadındı.50'lerinde falan olmalıydı.Ama adını nerden bilecektim ki!..Son soruyu yanıtsız bırakıp kağıdı teslim ettim.Süre biterken bir öğrenci, son sorunun test sonuçlarına dahil olup olmadığını sordu. "Tabii dahil" dedi, hocamız.. "İş yaşamınız boyunca insanlarla karşılacaksınız. Hepsi birbirinden farklı insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hakkeden insanlar bunlar. Onlara sadece gülümsemeniz ve`Merhaba' demeniz gerekse bile.." Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. Hademenin adını da.. Dorothy idi.İkinci önemli ders: Yağmurda otostop!..Bir gece vakit geceyarısına doğru Alabama otoyolunun kenarında duran bir zenci kadın gördüm.Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu.Geçen her arabaya el sallıyordu.Yanında durdum. 60' lı yıllarda bir beyazın bir zenciye hem de Alabama' da yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi.Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de adresimi istedi verdim. Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda.. "Gecen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının başucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son nefesini verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık beklemeksizin yardım eden herkesi kutsasın!..En iyi dileklerimle, Bayan Nat King Cole."Üçüncü önemli ders: Size hizmet edenleri hep hatırlayın..Bir pastanın üç otuz cente satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu.. Çocuk sordu:" Çikolatalı pasta kaç para?.." "50 cent!.." Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı..Bir daha sordu: "Peki dondurma ne kadar.." 35 cent" dedi garson kız sabırsızlıkla..Dükkanda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar vakit geçirebilirdi ki..Çocuk parasını bir daha saydı ve "Bir dondurma alabilir miyim lütfen" dedi.Kız dondurmayı getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve Öteki masaya koştu. Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi.Garson kız masayı temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu birden. Masayı sanki akan yaşları temizleyecekti. Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı 15 centlik bahşiş duruyordu..Dördüncü önemli ders: Yolumuzdaki engeller..Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu.Bakalım neler olacaktı?. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafindan dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye basladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama, kayayı da yolun kenarına çekti.Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı.. Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı: içindeki altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir" diyordu kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı. "Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır.."Beşinci önemli ders: Önemli olan vermektir..Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden bağışıklık oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve "Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı" dedi. Kan nakli sürerken, ablasının gözlerinin icine bakıyor ve gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu..Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu: "Hemen mi öleceğim?.." Küçük, doktoru yanlış anlamış ablasına vücudundaki bütün kanı verip, öleceğini sanmıştı.]

Birinci ve de en önemli ders: Okuldaki ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en iyi öğrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve orada çakıldım kaldım. Son soru şöyleydi: "Hergün okulu temizleyen hadem`e kadının ilk adı nedir?.." Bu herhalde bir çeşit şaka olmalıydı.Kadını yerleri silerken hemen hergün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir kadındı.50'lerinde falan olmalıydı.Ama adını nerden bilecektim ki!..Son soruyu yanıtsız bırakıp kağıdı teslim ettim.Süre biterken bir öğrenci, son sorunun test sonuçlarına dahil olup olmadığını sordu. "Tabii dahil" dedi, hocamız.. "İş yaşamınız boyunca insanlarla karşılacaksınız. Hepsi birbirinden farklı insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hakkeden insanlar bunlar. Onlara sadece gülümsemeniz ve`Merhaba' demeniz gerekse bile.." Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. Hademenin adını da.. Dorothy idi.

İkinci önemli ders: Yağmurda otostop!..Bir gece vakit geceyarısına doğru Alabama otoyolunun kenarında duran bir zenci kadın gördüm.Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu.Geçen her arabaya el sallıyordu.Yanında durdum. 60' lı yıllarda bir beyazın bir zenciye hem de Alabama' da yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi.Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de adresimi istedi verdim. Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda..                                             
"Gecen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının başucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son nefesini verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık beklemeksizin yardım eden herkesi kutsasın!..
En iyi dileklerimle, Bayan Nat King Cole."

Üçüncü önemli ders: Size hizmet edenleri hep hatırlayın..Bir pastanın üç otuz cente satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu.. Çocuk sordu:" Çikolatalı pasta kaç para?.." "50 cent!.." Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı..Bir daha sordu: "Peki dondurma ne kadar.." 35 cent" dedi garson kız sabırsızlıkla..Dükkanda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar vakit geçirebilirdi ki..Çocuk parasını bir daha saydı ve "Bir dondurma alabilir miyim lütfen" dedi.Kız dondurmayı getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve Öteki masaya koştu. Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi.Garson kız masayı temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu birden. Masayı sanki akan yaşları temizleyecekti. Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı 15 centlik bahşiş duruyordu..

Dördüncü önemli ders: Yolumuzdaki engeller..Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu.Bakalım neler olacaktı?. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafindan dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye basladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama, kayayı da yolun kenarına çekti.Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı.. Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı: içindeki altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir" diyordu kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı. "Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır.."

Beşinci önemli ders: Önemli olan vermektir..Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden bağışıklık oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve "Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı" dedi. Kan nakli sürerken, ablasının gözlerinin icine bakıyor ve gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu..Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu: "Hemen mi öleceğim?.." Küçük, doktoru yanlış anlamış ablasına vücudundaki bütün kanı verip, öleceğini sanmıştı.

[Ortaokulda okuyan ve kısa bir süre önce annesini kaybeden genç,babasıylabirlikte yaşıyordu. Babasıyla aralarında çok güzel bir dostluk vardı.Gençokulun futbol takımındaydı.Takımdaydı ama, ufak-tefek yapısı vetecrübesizliği sebebiyle hoca ona bir türlü maçlarda görev vermiyordu.Buyüzden her zaman yedek kulübesinde otururdu. Buna rağmen babası hiçbirmaçını kaybetmez ve her zaman ayağa kalkar tezahürat yapardı.Liseye başladığında yine sınıfın en sıska öğrencisiydi.Fakat babasıonuhep futbol oynamaya teşvik etti; bununla birlikte,eğer istemezseoynamayabileceğini de belirtti. Delikanlı futbolu seviyordu ve takımdakalmaya karar verdi.Her idmanda elinden geleni yapıyor takımın asoyuncusuolmaya gayret ediyordu. Ama sürekli yedek kulübesinde oturmaktankurtulamadı. İnançlı babası tribünde her zaman ki yerini alıp oğlunudesteklemek için tezahürat yapmaya devam ediyordu.Genç üniversiteye başladığında futbol onun için önemini kaybetmeye yüztuttu,ama yine de elinden geleni yaptı.Herkes onun okul takımınagiremeyeceğinden emin olsa da o bunu başardı. Takımın antrenörü onulisteyedahil ettiğini,Çünkü her idmana yüreğini koyduğunu ve takımın diğerüyelerini de şevke getirdiğini itiraf etti. Takıma girebildiği onu okadarheyecanlandırdı ve sevindirdi ki, soluğu en yakın telefon kulübesindealdıve babasına müjdeyi verdi. Onun bu başarısına sevinen baba mutluluğunupaylaştı ve kendine maçların sezonluk biletlerini göndermesini istedi.Üniversitede dört yıl boyunca hiçbir idmanı kaçırmayan genç,ne yazık kihiçbir maçta oynayamadı. Futbol sezonunun sonlarına doğru,büyük birelememaçının idmanı için sahaya çıkmaya hazırlanan gencin yanına, elindetelgrafla antrenörü geldi.Delikanlı telgrafı okuyunca ölüm sessizliğinebüründü. Güçlükle yutkunarak hocasına şunları söyledi:"Bu sabah babam ölmüş izninizle bu gün idmana gelmesem?"Hocası onun şefkatle boynuna sarıldı ve"bu hafta dinlen evlat" dedi.Vecumartesi günkü maçada gelmeyi aklından geçirme."Cumartesi geldi çattı,ama okul takımının durumu hiç de iyi değildi.Maçınsonlarına doğru sessizce bir kişi soyunma odasına girdi,formasını vefutbolayakkabısını giyip sahanın kenarına çıktı.Babası ölen ufaklıktı bu!Antrenör ve oyuncular bu azimli arkadaşlarını bu kadar kısa süredetekrararalarında görmekten son derece şaşkındılar..Hocasının yanına giden genç "Lütfen izin verin oynayayım" dedi."Bu gün oynamak zorundayım."Hocası önce onu duymamış gibi davrandı.Böylesine zor bir eleme maçındatakımının en kötü oyuncusunu sahaya çıkarmasına imkan olmadığınıdüşünüyordu.Ama genç o kadar ısrar etti ki,sonunda ona acıyan hocasırazıoldu. Gencin oyuna girmesinin üstünden çok geçmemişti ki, hem hoca, hemoyuncular hem de arkadaşları gördüklerine inanamadılar.Daha önce hiçoynamamış bu meçhul ufaklığın her hareketi harika, attığı her pasisabetliydi.Karşı takımın oyuncuları onu durduramıyordu. Koşuyor pasveriyor, savunmaya geçiyor ve maçın yıldızı gibi parlıyordu.Sonundagencintakımı aradaki farkı kapattı,nihayet atılan gollerle de beraberliğiyakaladı.Ve son saniyelerde ufaklık topu tek başına sürükleyip herkesigeçtive galibiyet golünü attı. Maç bitmişti, okulun taraftarları sevinççığlıkları atıyor, arkadaşları ufaklığı omuzlarında taşıyordu.Seyircilerstadyumu terk ettikten, oyuncular duşlarını alıp soyunma odasınaboşalttıktan sonra, takımın hocası ufaklığı bir köşede tek başınasessizceoturduğunu fark etti. Yanına gidip:"Evlat, inanmıyorum. Bu gün bir harikaydın" dedi."sana ne oldu bununasılyaptın anlat bana "dedi.Hocasına bakan genç gözleri dolu dolu şunları anlattı:"Babamın öldüğünü biliyorsunuz. Peki onun gözlerinin görmediğini debiliyormuydunuz?" Delikanlı güçlükle yutkundu,Gülümsemeye çalıştı."Babam bütünmaçlara geldi.Çünkü görmediği halde beni desteklemek istiyordu. Ve ilkdefabu gün beni görebilirdi.Ben bu fırsatı kullanmak ve oynayabildiğimi onagöstermek istedim! "]

Ortaokulda okuyan ve kısa bir süre önce annesini kaybeden genç,
babasıyla
birlikte yaşıyordu. Babasıyla aralarında çok güzel bir dostluk vardı.
Genç
okulun futbol takımındaydı.Takımdaydı ama, ufak-tefek yapısı ve
tecrübesizliği sebebiyle hoca ona bir türlü maçlarda görev vermiyordu.
Bu
yüzden her zaman yedek kulübesinde otururdu. Buna rağmen babası hiçbir
maçını kaybetmez ve her zaman ayağa kalkar tezahürat yapardı.

Liseye başladığında yine sınıfın en sıska öğrencisiydi.Fakat babası
onu
hep futbol oynamaya teşvik etti; bununla birlikte,eğer istemezse
oynamayabileceğini de belirtti. Delikanlı futbolu seviyordu ve takımda
kalmaya karar verdi.Her idmanda elinden geleni yapıyor takımın as
oyuncusu
olmaya gayret ediyordu. Ama sürekli yedek kulübesinde oturmaktan
kurtulamadı. İnançlı babası tribünde her zaman ki yerini alıp oğlunu
desteklemek için tezahürat yapmaya devam ediyordu.

Genç üniversiteye başladığında futbol onun için önemini kaybetmeye
yüz

tuttu,ama yine de elinden geleni yaptı.Herkes onun okul takımına
giremeyeceğinden emin olsa da o bunu başardı. Takımın antrenörü onu
listeye
dahil ettiğini,Çünkü her idmana yüreğini koyduğunu ve takımın diğer
üyelerini de şevke getirdiğini itiraf etti. Takıma girebildiği onu o
kadar
heyecanlandırdı ve sevindirdi ki, soluğu en yakın telefon kulübesinde
aldı
ve babasına müjdeyi verdi. Onun bu başarısına sevinen baba mutluluğunu
paylaştı ve kendine maçların sezonluk biletlerini göndermesini istedi.

Üniversitede dört yıl boyunca hiçbir idmanı kaçırmayan genç,ne yazık ki
hiçbir maçta oynayamadı. Futbol sezonunun sonlarına doğru,büyük bir
eleme
maçının idmanı için sahaya çıkmaya hazırlanan gencin yanına, elinde
telgrafla antrenörü geldi.Delikanlı telgrafı okuyunca ölüm sessizliğine
büründü. Güçlükle yutkunarak hocasına şunları söyledi:

"Bu sabah babam ölmüş izninizle bu gün idmana gelmesem?"

Hocası onun şefkatle boynuna sarıldı ve"bu hafta dinlen evlat" dedi.Ve
cumartesi günkü maçada gelmeyi aklından geçirme."

Cumartesi geldi çattı,ama okul takımının durumu hiç de iyi
değildi.Maçın

sonlarına doğru sessizce bir kişi soyunma odasına girdi,formasını ve
futbol
ayakkabısını giyip sahanın kenarına çıktı.

Babası ölen ufaklıktı bu!

Antrenör ve oyuncular bu azimli arkadaşlarını bu kadar kısa sürede
tekrar
aralarında görmekten son derece şaşkındılar..

Hocasının yanına giden genç "Lütfen izin verin oynayayım" dedi.

"Bu gün oynamak zorundayım."

Hocası önce onu duymamış gibi davrandı.Böylesine zor bir eleme maçında
takımının en kötü oyuncusunu sahaya çıkarmasına imkan olmadığını
düşünüyordu.Ama genç o kadar ısrar etti ki,sonunda ona acıyan hocası
razı
oldu. Gencin oyuna girmesinin üstünden çok geçmemişti ki, hem hoca, hem
oyuncular hem de arkadaşları gördüklerine inanamadılar.Daha önce hiç
oynamamış bu meçhul ufaklığın her hareketi harika, attığı her pas
isabetliydi.Karşı takımın oyuncuları onu durduramıyordu. Koşuyor pas
veriyor, savunmaya geçiyor ve maçın yıldızı gibi parlıyordu.Sonunda
gencin
takımı aradaki farkı kapattı,nihayet atılan gollerle de beraberliği
yakaladı.Ve son saniyelerde ufaklık topu tek başına sürükleyip herkesi
geçti
ve galibiyet golünü attı. Maç bitmişti, okulun taraftarları sevinç
çığlıkları atıyor, arkadaşları ufaklığı omuzlarında taşıyordu.
Seyirciler
stadyumu terk ettikten, oyuncular duşlarını alıp soyunma odasına
boşalttıktan sonra, takımın hocası ufaklığı bir köşede tek başına
sessizce
oturduğunu fark etti. Yanına gidip:

"Evlat, inanmıyorum. Bu gün bir harikaydın" dedi."sana ne oldu bunu
nasıl
yaptın anlat bana "dedi.

Hocasına bakan genç gözleri dolu dolu şunları anlattı:

"Babamın öldüğünü biliyorsunuz. Peki onun gözlerinin görmediğini de
biliyor
muydunuz?" Delikanlı güçlükle yutkundu,Gülümsemeye çalıştı."Babam bütün
maçlara geldi.Çünkü görmediği halde beni desteklemek istiyordu. Ve ilk
defa
bu gün beni görebilirdi.Ben bu fırsatı kullanmak ve oynayabildiğimi ona
göstermek istedim! "

[Rota İnceman'a döndü !..]

Rota İnceman'a döndü !..

Beşiktaş, Nuri Şahin'in transferinden olumlu sonuç alamayınca, bir kez daha Manisaspor'un orta saha oyuncusu Uğur İnceman için harekete geçti. Siyah-Beyazlılar'ın daha önce Ma...

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/317541126/Takim.aspx

Bu konu Hikaye isimli bölüme taşındı.

http://forum.pr5toplist.com/index.php?topic=655.0

[Bedenin yükünü ayaklar taşır,ruhun yükünü yürekler.. bütün ağırlığınızı ve yorgunluğunuzu kaldıran ayaklarınız için rahatlığı ve şıklığı bir arada barındıran ayakkabıyı seçersiniz. Içinizin acılarını,sıkıntılarını,kırgınlıklarını ve hayallerini yüklenen yüreğiniz için de huzur verici ve "güzel" bir aşk ararsınız. Zaten aşklar da ayakkabılar gibidir... Bazıları çamur yağmur,toz toprak kar buz gibi her türlü "kötü hava"koşullarına dayanıklıdır. Bazıları ise ummadığınız kadar kısa zamanda çabucak "yamulur"ilk yağmurlu havada "altı açılır" veya güzel havalarda bile "iki günde bozulup"gider. Aşkları da ayakkabılar kadar "itinayla"seçmezseniz,tıpkı ayağınızda olduğu gibi yüreğinizde NASIR oluşabilir. Dar gelen bir ayakkabıyı sadece tarzını beğendiğiniz için "zamanla açılır"diyen satıcıya inanarak alırsanız,zaman içinde ayak kemiklerinizde "deformasyon" baslar. Ruhunuzu daraltan bir aşk içinde yalnızca fiziksel beğeniye kapılıp"zamanla düzelir"diyenlere kanarsanız, yine zamanla içinizdeki olumlu duyguların "çarpıldığını"görebilirsiniz. Aşık olabileceğiniz insan türü,tıpkı ayakkabılar kadar değişik stillerde,farklı kalitelerde ve sayısız "renktedir".... Aşkı bir çeşit serüven olarak"spor"gibi yasayanlar,aynen "spor ayakkabı"gibi dikkat çekici ve rahat kişileri bulurlar. Tersine aşkta tutucu ve istikrarlı olmayı benimseyenler "klasik ayakkabı"gibi muhafazakar çizgiler taşıyanlara tutulurlar. Dekolte ayakkabılar gibi sadece cinsellik ve eğlence zevkleriyle ateşlenen aşklar vardır. "Bez"ayakkabılar gibi kısa ömürlü "tatil aşkları"ise hemen herkesin kişisel tarihinde mevcuttur. "Marka"ayakkabı alır gibi,sevgilinin kariyerine ve maddi durumuna "tutulan"aşıklar görürsünüz. Kati plastikten "yağmur çizmesi"edinir gibi mantık süzgecinden geçirip “işe yarar" biçimde yasamak isteyenleri de bilirsiniz. Ayrıca ne tuhaf ki,psikolojik testlerde "zaafı"olup evine sayısız çeşitte ayakkabılar yığan insanların ayni zamanda "değişik" türde aşklara da zaafı olduğu söylenir. Evet,aşk "ayakkabıdır" Aynen ayakkabınıza bakim yapmayıp "hor"kullandığınız zaman kolayca eskittiğiniz gibi, aşkınıza da dikkatli davranmayıp özen göstermediğiniz zaman kısa sürede "eskitirsiniz". Ve nasıl ki"delik"bir ayakkabıyı tamir ettirdiğinizde yalnızca"bir miktar"ömrünü uzatmış olursanız; "delik"bir aşkı onarmaya kalkıştığınızda da "asla eskisi gibi olmayacaktır"!]

Bedenin yükünü ayaklar taşır,ruhun yükünü yürekler.. bütün
ağırlığınızı ve yorgunluğunuzu kaldıran ayaklarınız
için rahatlığı ve şıklığı bir arada
barındıran ayakkabıyı seçersiniz.
Içinizin acılarını,sıkıntılarını,kırgınlıklarını ve hayallerini
yüklenen yüreğiniz için de huzur verici ve "güzel" bir aşk
ararsınız.
Zaten aşklar da ayakkabılar gibidir...
Bazıları çamur yağmur,toz toprak kar buz gibi her türlü "kötü
hava"koşullarına dayanıklıdır.
Bazıları ise ummadığınız kadar kısa zamanda çabucak
"yamulur"
ilk
yağmurlu
havada "altı açılır"
veya güzel havalarda bile "iki günde bozulup"gider. Aşkları da
ayakkabılar kadar "itinayla"seçmezseniz,tıpkı
ayağınızda olduğu
gibi yüreğinizde NASIR oluşabilir.
Dar gelen bir ayakkabıyı sadece tarzını beğendiğiniz için
"zamanla açılır"diyen satıcıya inanarak alırsanız,zaman içinde
ayak kemiklerinizde "deformasyon" baslar.
Ruhunuzu daraltan bir aşk içinde yalnızca fiziksel beğeniye
kapılıp"zamanla düzelir"diyenlere kanarsanız,
yine zamanla içinizdeki olumlu duyguların
"çarpıldığını"görebilirsiniz.
Aşık olabileceğiniz insan türü,tıpkı ayakkabılar kadar
değişik stillerde,farklı kalitelerde ve sayısız "renktedir"....
Aşkı bir çeşit serüven olarak"spor"gibi yasayanlar,aynen
"spor ayakkabı"gibi dikkat çekici ve rahat kişileri bulurlar.
Tersine aşkta tutucu ve istikrarlı olmayı benimseyenler
"klasik ayakkabı"gibi muhafazakar
çizgiler taşıyanlara tutulurlar.
Dekolte ayakkabılar gibi sadece cinsellik ve eğlence
zevkleriyle
ateşlenen
aşklar vardır.
"Bez"ayakkabılar gibi kısa ömürlü "tatil aşkları"ise hemen
herkesin
kişisel tarihinde mevcuttur.
"Marka"ayakkabı alır gibi,sevgilinin kariyerine ve maddi
durumuna
"tutulan"aşıklar görürsünüz.
Kati plastikten "yağmur çizmesi"edinir gibi mantık
süzgecinden
geçirip
“işe yarar"
biçimde yasamak isteyenleri de bilirsiniz.
Ayrıca ne tuhaf ki,psikolojik testlerde "zaafı"olup evine
sayısız çeşitte
ayakkabılar yığan insanların ayni
zamanda "değişik" türde aşklara da zaafı olduğu söylenir.
Evet,aşk "ayakkabıdır" Aynen ayakkabınıza bakim yapmayıp
"hor"kullandığınız zaman
kolayca
eskittiğiniz gibi,
aşkınıza da dikkatli davranmayıp özen göstermediğiniz zaman
kısa
sürede
"eskitirsiniz".
Ve nasıl ki"delik"bir ayakkabıyı tamir ettirdiğinizde
yalnızca"bir
miktar"ömrünü uzatmış olursanız;
"delik"bir aşkı onarmaya kalkıştığınızda da "asla eskisi gibi
olmayacaktır"!

[7-8 Yaşlarında bir kız çocuğuydu, sarı saçları, mavi gözleri çocukluğuna ayrı bir sevimlilik katıyordu. Annesini doğduğu gün kaybetmişti. Babası iyi bir eğitim vermek için canla başla çalışyordu. Bakıcıyla beraber tek başına çocuk büyütmenin verdiği stresi artık kaldıramaz olmuştu. Gün geçtikçe artan isteklerinin elinden geldiğince karşılamaya çalışıyordu.Yoğun bir işgünü akşamı salonda otururken kızının sesiyle kendine geldi- babacığım yarın bana ambalaj kağıdı getirirmisinşaşırmıştı bu isteğe, anlam veremedi "tamam kızım" demekle yetindiküçük kız ertesi akşam herzamanki şirinliği ile babasını karşıladı.- aldınmı babacığım- aldım ama ne yapacaksın sen bunu- süpriz, söylemem- peki yardım istermisin- olmaz süpriz dedim ya, yarın görürsün.koşarak odasına çıktı. yatağının altından çıkardığı paketi minicik elleriyle ambalajlamaya çalışıyordu. uzun uğraşlar sonunda olduğuna kanaat getirdi. sabah güneşi ile uyandı. neşe içinde giyindi. tatil günüydü haftada bir gün babası ile kahvaltı yapmaya bayılıyordu. yatağının altına sakladğı paketi aldı, koşarak babasının yanına indi. kapıda göründüğünde kızının her zamankinde neşeli görünmesine şaşıran babası - hayırdır birtanem neden bu kadar neşelisin- biliyormusun babacığım bu gün ne- hayır- bugün babalar günü, bu da benim sana hediyemşaşırmıştı babası, akşam getirdiği ambalaj kağıdı hırpalanmış bir şekilde kızının ellerindeydi. ama kızının bu süprizi karşısında bir şey diyemedi. heyecanla açtı, paketi ama bir süpriz daha yaşadı, paket boştu. bir anda hiddetlendi, - o kadar para verdim bu kağıda, ama mahvettmişsin. bari içine bir şey koysaydın. bunun içinmi uğraştın bütün geceküçük kız gözünden düşen yaşlara aldırmadan- "AMA BABACIĞIM BEN ONUN İÇİNE SANA OLAN SEVGİMİ, VEREMEDİĞİM ÖPÜCÜKLERİMİ KOYMUŞTUM " diyebildiBir anda dondu adam nutku tutuldu, yaptığından pişman oldu, dakikalarca birbirlerine sarıldılar.]

7-8 Yaşlarında bir kız çocuğuydu, sarı saçları, mavi gözleri çocukluğuna ayrı bir sevimlilik katıyordu. Annesini doğduğu gün kaybetmişti. Babası iyi bir eğitim vermek için canla başla çalışyordu. Bakıcıyla beraber tek başına çocuk büyütmenin verdiği stresi artık kaldıramaz olmuştu. Gün geçtikçe artan isteklerinin elinden geldiğince karşılamaya çalışıyordu.
Yoğun bir işgünü akşamı salonda otururken kızının sesiyle kendine geldi
- babacığım yarın bana ambalaj kağıdı getirirmisin
şaşırmıştı bu isteğe, anlam veremedi "tamam kızım" demekle yetindi
küçük kız ertesi akşam herzamanki şirinliği ile babasını karşıladı.
- aldınmı babacığım
- aldım ama ne yapacaksın sen bunu
- süpriz, söylemem
- peki yardım istermisin
- olmaz süpriz dedim ya, yarın görürsün.
koşarak odasına çıktı. yatağının altından çıkardığı paketi minicik elleriyle ambalajlamaya çalışıyordu. uzun uğraşlar sonunda olduğuna kanaat getirdi.
sabah güneşi ile uyandı. neşe içinde giyindi. tatil günüydü haftada bir gün babası ile kahvaltı yapmaya bayılıyordu. yatağının altına sakladğı paketi aldı, koşarak babasının yanına indi.
kapıda göründüğünde kızının her zamankinde neşeli görünmesine şaşıran babası
- hayırdır birtanem neden bu kadar neşelisin
- biliyormusun babacığım bu gün ne
- hayır
- bugün babalar günü, bu da benim sana hediyem
şaşırmıştı babası, akşam getirdiği ambalaj kağıdı hırpalanmış bir şekilde kızının ellerindeydi. ama kızının bu süprizi karşısında bir şey diyemedi. heyecanla açtı, paketi ama bir süpriz daha yaşadı, paket boştu. bir anda hiddetlendi,
- o kadar para verdim bu kağıda, ama mahvettmişsin. bari içine bir şey koysaydın. bunun içinmi uğraştın bütün gece
küçük kız gözünden düşen yaşlara aldırmadan
- "AMA BABACIĞIM BEN ONUN İÇİNE SANA OLAN SEVGİMİ, VEREMEDİĞİM ÖPÜCÜKLERİMİ KOYMUŞTUM " diyebildi
Bir anda dondu adam nutku tutuldu, yaptığından pişman oldu, dakikalarca birbirlerine sarıldılar.

[Efsane yoğun bakımda]

Efsane yoğun bakımda

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_r0_AbdullahGegic001s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Partizan Belgrad takımını 1966 yılında Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası finaline taşıyan, Fenerbahçe ve  Beşiktaş'ı da çalıştıran, Eskişehirspor'u çalıştırdığı dönemde futbolda...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/312999873" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/312999873/Takim.aspx

[Kartal'da erken mesai !..]

Kartal'da erken mesai !..

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_r0_Logo_BJK001s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Beşiktaş'ta, geçen sezon başka takımlarda kiralık oynayan futbolcular ile gençler ve bazı PAF takım oyuncuları, yeni sezon hazırlıklarına bugün başladı. BJK Nevzat Demir Tesis...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/313192349" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/313192349/Takim.aspx

[Kartal resti çekti]

Kartal resti çekti

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_r0_NuriSahin001s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Beşiktaş, ikna etmek istediği Nuri Şahin'e son teklifini sundu. Siyah - Beyazlılar'ın kulübü Borussia Dortmund'la anlaştığı Nuri'ye 1 yıl kiralık gelmesini önerdiği, memmun ka...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/313180212" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/313180212/Takim.aspx

[Sağlam ipucu verdi]

Sağlam ipucu verdi

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_r0_ErtugrulSaglam007s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Beşiktaş Teknik Direktörü Ertuğrul Sağlam, transfer çalışmalarının sürdüğünü belirterek, yurt dışından ve içinden iki yerli futbolcu ile ilgilendiklerini söyledi. İşte o...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/313170209" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/313170209/Takim.aspx

[Kartal'ın gözü Emre'de]

Kartal'ın gözü Emre'de

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_gh_Futbol003s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Beşiktaş'ta transfer harekatı sürüyor... Transfer harekatını dört koldan sürdüren ve oyuncu arayışlarını hızlandıran Beşiktaş gözünü genç yeteneklere dikti. Beşiktaş'ın...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/313771337" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/313771337/Takim.aspx

["Çarşı bizi asla terk etmez"]

"Çarşı bizi asla terk etmez"

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_tx_SerdarOzkan005s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Serdar Özkan... Evi Florya’ya yakın olduğu için ailesinin Galatasaray’a götürmek istediği, ağlayarak babasını ikna eden, Lucescu’nun, Del Bosque’nin kadrosunda yer verdiği, Er...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/314403350" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/314403350/Takim.aspx

[Nuri olmadı Edu sırada]

Nuri olmadı Edu sırada

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_gh_NuriSahin001s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Beşiktaş, uzun süredir almak istediği Nuri Şahin'i ikna edemedi... Genç futbolcunun kulübü Borussia Dortmund'la anlaşan siyah beyazlılar, Nuri Şahin'e de alternatifli öneriler...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/313907968" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/313907968/Takim.aspx

[Cem Atan: "Beşiktaş beni istedi"]

Cem Atan: "Beşiktaş beni istedi"

<IMG style="border: navy 1px solid;" src="http://www.ligtv.com.tr/uploads/news_manset_resim_th_tx_Cem_Atan01s.jpg" border="0" align="left" width="128" height="64" >Beşiktaş'ın transfer gündeminde olan Avusturya'nın Mattersburg takımında forma giyen gurbetçi futbolcu Cem Atan, siyah-beyazlı kulübün kendisine 3 artı 1 yıllık sözleşme önerd...<img src="http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~4/314461142" height="1" width="1"/>

http://feeds.feedburner.com/~r/ligtv-Besiktas/~3/314461142/Takim.aspx